هیچ چیز درباره ی تو چون من نیست... نوعی را میگویم. من ِ نوعی !

هیچ چیز درباره ی تو نمیتوان از پیش گفت...

مرا در هم پیچیده ای و من گیج ِ گیجم ! آری  تو این هستی...

گمان کرده بودم عشق را میشناسم. "هیچ ، برای از دست دادن" و این سبب ِ آسیب است

تمام انگاره هایم به محض آنکه انجامش میدهم نابود میشود. حال، تمام پلهای پشت سرم در حال سوختن است و من می آموزم چگونه نو بیاندیشیم.

عشقی که میبینم، هیچ نخواهد بود... همان گونه که هیچ نبود... براستی آیا چنین بود؟

بسیار غریبی و آیا هیچ کس به تو نگفته بود که باید قلب مرا در هم شکنی

که من چنین به انتظار بوده ام...

پس چرا چنین نکردی ؟

شاید تو حتی هم نوع من نیستی... که فقط فرشتگان چنین اند.

شگفتا که شیرین است...

به تو عادت میکنم... غریب ِ من...

آن زمان که دیگری بودم، بسیاری بودم و نه خود !

تلاش برای دفاع از خود، در میدان جنگی با خویشتنم...

و تنها چشمانی پوشیده بود آنکه میدید.

گذشته ی دور است... تو نیز بگذر.

و آن زمان که با تو ام، میتوانم تنها خودم باشم.

تو همواره آنجا هستی که گفته ای... و من حیرانم که هرگز عشقی چنین را نمیدانستم.

سرنوشت می چرخد، قلبم اوج میگیرد. و تو نمیگذاری که سقوط کنم.

مرا پاسخی ده، که هرگز چون تو را ندیده ام...

باورم نیست که مرا توان هیچ تلاشی نبود آن هنگام که مرا ندا دادی...

و اکنون همه چیز دگرگون شده است...